- Natalia, wstawaj, bo się spóźnisz - powiedziała ciocia Jadwiga.
- Już wstaję - zawołałam nieprzytomnym głosem.
Powoli wstałam i poszłam do łazienki. Poczesałam się, przebrałam i spojrzałam w lustro.
Nie żeby coś, ale wiedziałam, że jestem brzydka. Chciałam się tylko upewnic, czy włosy nie sterczą mi na wszystkie strony, jak to zwykle mam w Londynie. Teraz było idealnie. Krótkie blond włosy upięłam w kucyka. Niebieskie oczy patrzyły w lustro, jakby chciały powiedziec; "Weź dziewczyno, wyjdź w ogóle". Zeszłam na dół na śniadanie. Płatki z mlekiem. Jak zwykle. Już zdążyłam przywyknąc przez te dwa tygodnie.
Po śniadaniu wsiadłam do samochodu i ciocia zawiozła mnie do nowej szkoły. Nie byłam na rozpoczęciu, bo poprzedniego dnia wymiotowałam i ciocia wolała, żebym została w domu. Ale dziś już powiedziała, żebym szła. Więc nie miałam wyjścia.
Kiedy weszłam do budynku, wszyscy spojrzeli na mnie. Może dlatego, że właśnie dzwonił dzwonek, a ja szłam sobie donikąd się nie spiesząc? Ale jak w Londynie. Zawsze na wszystko miałam czas. Jednak tym razem sprawa wyglądała inaczej. Nie chciałam iśc do klasy. Cholernie się bałam reakcji nowych znajomych na widok mojej brzydkiej twarzy. Ciocia poprzedniego dnia poszła po kluczyk do szafki i plan lekcji, do sekretariatu. Podeszłam do mojej szafki, zmieniłam adidasy, w których chodziłam po podwórku na trampki, w których miałam chodzic w szkole.
Powoli weszłam do klasy, w której miałam pierwszą lekcję.
- Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie - powiedziałam, zamykając za sobą drzwi.
- Julia Lajk? - zapytał nauczyciel.
- Tak.
- Siadaj obok koleżanki - wskazał na ostatnią ławkę przy oknie.
Usiadłam obok blondynki o niebieskich oczach. Spojrzała na mnie bez żadnego wyrazu twarzy. Chyba od pierwszego spotkania mnie nie polubiła.
Lekcja przeleciała mi dośc szybko i baaardzo nudno. Nauczyciel nie zadał zadania domowego, ale powiedział, że mamy się pouczyc, bo jutro będzie pytał. I tak zapamiętałam wszystko, więc po co miałam tracic czas na naukę? Zresztą, mogłabym się pouczyc. Nie miałam nic lepszego do roboty.
Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie za ramię.
- Cześc - uśmiechnęła się blondynka, z którą siedziałam w ławce. - Jestem Jasmina.
- A ja Natalia - odwzajemniłam uśmiech.
- Jesteś tu nowa?
- Tak.
- Skąd jesteś?
- Z Londynu. A wcześniej mieszkałam w Polsce.
- Ooo, słyszałam, że to ładny kraj.
- Nie tak ładny jak Hiszpania.
- Hej, może pójdziesz ze mną i z koleżanką na imprezę w nocy?
- Nie wiem czy ciocia się zgodzi.
- A nie możesz zapytac rodziców?
- Moi rodzice... Nie żyją.
- Przepraszam, nie wiedziałam. Przykro mi.
- Nie powinno. Pogadam z ciocią.
- Okey.
Jasmina podała mi swój numer telefonu i rozeszłyśmy się. Na następnej lekcji także siedziałyśmy razem. Nie wiedziałam czemu, ale zdawało mi się, że ona mnie polubiła. Ja też ją polubiłam.
Wieczorem zadzwoniłam do niej i powiedziałam, że ciocia zgodziła się, żebym szła. Koleżanka powiedziała, żebyśmy spotkały się pod szkołą za dwadzieścia ósma.
Czym prędzej pobiegłam do salonu.
- Ciociu - powiedziałam. - Ja idę.
- Dobrze - odpowiedziała ciocia Jadzia.
Miałam na sobie moje ulubione ubrania. Białą bluzę z kapturem, na zamek, oczywiście. Czarne rurki i zielone converse.
Chwyciłam klucze i wybiegłam z domu. Jas już czekała pod budynkiem szkoły.
- Cześc - uśmiechnęłam się.
- Cześc - odpowiedziała przyjaciółka. - Idziemy?
- Tak.
Poszłyśmy do parku, w którym miała się odbyc impreza. Usiadłyśmy na jednej z ławek i zaczęłyśmy rozmawiac o różnych rzeczach. Nawet przyjemnie mi się z nią rozmawiało.
W pewnym momencie podszedł do nas jakiś chłopak. Okey, trzech chłopaków.
- Cześc, Jasmina - powiedział wysoki brunet o niebieskich oczach.
- Cześc - odpowiedziała dziewczyna.
- Nie przedstawisz nas swojej koleżance?
- Natalia - zwróciła się do mnie. - To jest David - wskazała na chłopaka, z którym rozmawiała, a później na trochę niższego od niego bruneta o zielonych oczach; - Chester - uśmiechnęła się i wskazała na mojego wzrostu blondyna o błękitnych oczach; - Alejandro.
Gdy spojrzałam na tego ostatniego, aż zabrakło mi słów. Po prostu nie miałam pojęcia, co powinnam powiedziec.
- Miło mi - wybełkotałam.
- Nam również miło - odpowiedział Chester.
Nagle poczułam wibracje. Spojrzałam na telefon i przeprosiłam nowych znajomych. Szybko wcisnęłam zielony klawisz.
- Niall, to ty? - powiedziałam do słuchawki.
- Tak, to ja - usłyszałam odpowiedź.
- Dawno nie rozmawialiśmy. Coś się stało?
- Gdzie jesteś? Musimy pogadac.
- Dobrze wiesz, że jestem w Hiszpanii.
- Ja też jestem. I jestem w tym samym mieście.
- Jestem w parku, w którym odbywa się impreza.
- Okey, wiem, który to park. Zaraz tam będę.
- Jasne, pa.
- Pa.
Rozłączył się. Schowałam telefon do kieszeni.
- Kto to był? - spytała Jasmina.
- Kolega z Londynu - odpowiedziałam.
Nagle poczułam, jak ktoś daje mi całusa w policzek. Szybko się odwróciłam.
- Niall! - zawołałam i rzuciłam się Niallowi na szyję.
- Nati! - krzyknął Nialler.
- Więc o czym chciałeś ze mną porozmawiac?
- Mam do ciebie niespodziankę.
- Tak? Jaką?
- Zobaczysz. Stań przy scenie i zaczekaj. Za chwilę do ciebie dołączę.
- Jasne.
Zwróciłam się do Jasminy;
- Chodźmy pod scenę.
- Jasne - odpowiedziała.
Stanęłyśmy pod sceną. Był już tam ogromny tłum, samych dziewczyn. Kiedy zobaczyłam, kto wychodzi na scenę, oniemiałam.
- Chciałem zadedykowac tę piosenkę osobie, która jest w moim życiu kimś na prawdę ważnym - powiedział Nialler do mikrofonu. - Natalia, to dla ciebie.
Niall wraz z jakimiś kolegami, nie znałam ich, zaczął śpiewac. Poznawałam melodię, już kiedyś ją słyszałam, ale w tym momencie nie byłam w stanie sobie przypomniec, co to za piosenka.
Kiedy skończyli, Niall podszedł do mnie i zapytał;
- Podobało ci się?
- Czemu mi nie powiedziałeś, że jesteś sławny? - odpowiedziałam pytaniem.
- Nie chciałem psuc naszej przyjaźni.
- Nic nie zepsuje naszej przyjaźni.
- Chodź, poznam cię z chłopakami z zespołu.
- Nie...
- Chłopaki - zawołał, zanim zdążyłam dokończyc.
Po chwili pojawiła się piątka chłopaków. Brunet o długich prostych włosach obciętych "a'la Bieber" miał na imię Louis. Brunet z burzą loków to Harry. Szatyn z idealnie ułożoną fryzurą to Zayn. Brunet, mniej loków niż Harry, to Liam.
Zaczęliśmy rozmawiac o różnych rzeczach i nawet nie zauważyliśmy, kiedy minęła dwunasta. W domu miałam byc o pierwszej, więc pożegnałam się z przyjaciółmi i czym prędzej pobiegłam w stronę mieszkania.
---------------------------
No tak, przyznam się. Nie wiedziałam co napisac, dlatego dałam do rozdziału chłopaków z One Direction. Ale nie będzie ich w każdym rozdziale. O to nie musicie się martwic. Podoba się?
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
Papatki ;*
